Herşey alın yazısı
Sebebi, sonu, zamanı boş
Suçlu arama boşuna
Yaşanan herşey kaderde var
İkimiz de yalnız insanlarız
Hasretiz biz sevdaya
İkimiz de bunun farkındayız
Anla beni yorma
Hepimiz yaptık aynı hataları
Hepimiz sevdik yanlış insanları
Bir tek sen değilsin yaralı
Geceler, acılar aynı
Bir tek sen değilsin
Aşkta kaybeden
Hepimiz yanıldık bazen
Hepimiz yenildik bazen
1974 yılının 30 Haziran günü Almanya‘da bir yaşam daha başlıyor. Aslen Rize İkizdereli olan bu küçük varlık, büyüdükçe anne ve babası arasındaki anlaşmazlıklar da geçen yıllarla beraber büyüyor. Ve Doğuş iki yaşındayken kaçınılmaz son “ayrılık” bir gün aileyi derinden sarsıyor. Fakat bir süre sonra anne ve baba belki çocuklarının, belki de yıllar önce birbirlerine duydukları aşkın hatırına yeniden bir araya geliyorlar. Aile, ilk iş olarak kendilerine uğursuzluk getirdiğine inandıkları Almanya’dan apar topar Türkiye’ye dönüyor. Yüreklerinde bir umut; vatanlarında her şeyin iyiye gideceğine, acı vatanın, gurbetin üzerlerine yağdırdığı mutsuzluklardan kurtulabileceklerini düşünüyorlar. Ama umutlar gerçekleşmiyor. Türkiye’de bu aile ocağının tütmesini sağlamıyor. Anne başka bir yaşamda, baba bilinmezlikte kaybolup gidiyor.Doğuş için de bambaşka bir dünyanın “yetiştirme yurdunun” kapıları açılıyor. Yetiştirme yurdunda geçen bir yıl boyunca onu evlat edinmek isteyenler oluyor. Ama o şiddetle reddediyor. “Hayır, bir gün annem gelip beni alacak” haykırışları dolduruyor müdürün odasını. Annesi ise hiç gelmiyor. Onun küçücük yüreğinin hasretle çırpışını hiç duymuyor. Ve bir gün babaannesi gelip onu buluyor. Sevgiyle bağrına basıyor. Babası ve annesi için ise “öldüler” diyor. Doğuş, babaannesine büyük bir sevgi ile bağlanıyor. Ta ki bir gün annesi çıkıp gelinceye değin…
Devamını Oku. »
